Sincap Lulu’nun Masalı

Sincap Lunu her sabah ormanın küçük gölüne gitmeyi severmiş. Ama göle giden yol biraz uzunmuş ve bazen Lunu’nun minik patileri yorulurmuş.

Bir sabah dalların arasından zıplayarak ilerlerken içinden “Keşke bu yol birazcık daha kısa olsa…” diye geçirmiş. Yine de yumuşak adımlarla yoluna devam etmiş. Yolun kenarındaki çiçeklere bakmış, kuşların cıvıltılarını dinlemiş, yaprakların arasından süzülen ışığın dansını izlemiş. Her adımında ormanın başka bir güzelliğini keşfetmiş. Bir süre sonra minik ayı Yufi koşturarak yanına gelmiş. “Lunu, neden bu kadar yavaş gidiyorsun?” diye sormuş. Lunu gülümseyip, “Ben acele etmiyorum çünkü her şeyi görmek istiyorum.” demiş. Yufi önce anlamamış ama Lunu’nun yanında yürümeyi denemiş. Yavaşladıkça daha önce hiç fark etmediği böcekleri, gizlenen mantarları ve parıldayan kelebekleri görmüş. “Meğer hızlı giderken bir sürü güzelliği kaçırıyormuşum.” diye şaşırmış. Göle vardıklarında Yufi etrafı hayranlıkla izlemiş. Göl ışıl ışıl parlıyor, suyun yüzeyi kuşların kanat sesleriyle titriyormuş. Lunu gülümseyerek, “Uzun yollar bazen en güzel sürprizleri saklarmış.” demiş.

Yufi o günden sonra bazı günler yavaş yürümeyi denemiş. Lunu ise sabırlı olmanın aslında bir hediye olduğunu anlamış. İkisi birlikte ormanın güzelliklerini sindire sindire keşfetmeye devam etmişler.